Monday, September 12, 2016

EEN VOëL IN DIE HAND...

KORMORANT BLOG: 8 SEPTEMBER 2016
Een voël in die hand.

Ons mense ry so maklik deur ons dorp, elke dag dieselfde pad, dieselfde spitsverkeer, gooi petrol dieselfde plek in, koop takeaways by dieselfde plek. Dit voel later vir jou of die wêreld jou deur ’n drukgang druk waaruit jy net wil spring om te oorleef. Ek staan soos gewoonlik by die vulstasie, oop venster, wag, soos ’n voël op ’n tak dat die petroljoggie my motor volmaak. Hy lyk heel vrolik al het hy seker ’n laagbesoldigde beroep, werk lang ure en loop vêr om by die huis te kom, dink ek. Oorleef net.


’n Arend vlieg redelik laag in die lug rond, naby ons. Ek wys vir die petroljoggie die mooi voël. Hy is skielik nog vroliker. “Black-chested Snake eagle,”  sê hy.
“En hoe weet jy dit,” vra ek. “Is jy ’n voëlkyker?”
“Ja, ek het ’n voëlboek en werk aan ’n die lys voëls wat ek al gesien het.”
Ek is verbaas en beïndruk. Ek ken ryker voëlkykers wat vêr ry om sekere skaars voëls op te soek. Hierdie ou, in sy eenvoud loop werk toe en terug, deur die veld en sien dalk meer voëls as my vriend. Hy sal dalk nooit die skaarste voëlsoorte kan volg en bekyk nie, maar hy kyk. Hy het ’n stokperdjie en ’n boek. Dis meer as genoeg om jouself uit die drukgang te lig, dis meer as net oorlewing. Een voël in die hand is vir hom beslis meer as tien in die lug. Hy is tevrede; hy het ’n lysie.
Ek kyk met nuwe oë na die petroljoggie. Elkeen wat ’n mens se pad kruis het ’n storie wat jou sal verbaas. Vra mense rondom jou bietjie uit: in die ry by Spar, by die kitsbank, by die werk, gesels met almal om jou en elke dag gaan beslis interessanter uitdraai as gister. Of kry ’n stokperdjie. Dis klaar meer as net oorlewing. 

Sunday, September 11, 2016

MEV DOEMINIE EN MUISE EN SUPERMANNE

MEV. DOEMINIE BESIN OOR MARTHA EN SUPERMAN

’n Goeie vrou wag mooi aangetrek, sonder klagtes en ekstra vrolik vir haar manlief, met alle huiswerk afgehandel, kinders gebad/gevoer/tjoepstil en boonop met ’n koue drankie AS hy tuiskom, want hy mag mos sonder jou by sy vriende kuier so laat hy wil.

Hy werk hard en jy as onderdanige vrou, mag NOOIT sy integriteit of besluite bevraagteken nie. As hoof van die huis, moet sy wil geskied: hy is immers altyd regverdig en betroubaar. (Aldus: Housekeeping Monthly, 13 May 1955.)
1955. Ai, in ’n perfekte wêreld? Vandag se vrou moet dikwels werk (weg of tuis). Menige man verwag van haar om soos Supervrou hierbo op te tree. Oor niks te kla nie. Hom totaal te vertrou al bly hy saans hoe laat uit en kom hoe gesuip huis toe. Dis so van voor-Bybelse tye af. En dit terwyl niks van die onberispelike man verwag word nie. O ja, hy bring geld huis toe en hou dit soos ’n swaard oor haar kop.
Ek ken sulke mans wat dink hulle is die über-kroon van die skepping: Superman met bonatuurlike insig. Sy moet spring as hy praat, hom nooit bevraagteken nie en kos reg hê as hy honger is. Never mind die Bybel wat die man beveel om sy vrou lief te hê en te versorg soos sy eie liggaam (soos Jesus!) Dié man sal eerder meen die vrou moet hom respekteer al doen hy WAT. Hy hoef haar nooit te komplimenteer nie, of bederf of met huistake of kinders se skoolprogram by te staan nie. MAAR sy moet respek toon, spog met sy goeie kwaliteite en hom ophemel.
Indien nie, is sy ’n vrot vrou en poplap by die werk is anyway meer onderdanig en lieftallig. En bewonder vir Superman. Sy verdien dus meer aandag en geskenke. Ek wens party mans wil oor hulself kom. As jy respek wil hê, gee liefde, sê en doen mooi goed, waardeer die vrou wat alles vir jou en jou kinders gee: sy SAL jou outomaties respekteer (en jou diensbare Martha wees). Dankie, as jy só Jesus-man is.
                                                         
                                              ************************************


MEV. DOEMINIE WURG DAAI MUIS!


Watter muis? Die tandemuis? Mickey Muis? Die rekenaarmuis? Nee, man daardie verdekselse kerkmuis. Ek lees iets oor wat ’n mens genoegdoening en tevredenheid gee. En ek, as kerkmuis, ken die antwoord, maar as jy gewonder het, hier is ’n opsomming.

Mense hardloop blykbaar winkels toe as hulle beursies vol is. Elke aankoop maak jou gelukkiger, maar o, wee, na ’n paar dae is daardie plesierigheid wat jy gevoel het skoon weg. Wat gee mens dan aanhoudende gelukkige gevoelens? (Ek praat nou nie heeltemal net godsdiens nie.) Blykbaar is aanpassing die grootste probleem vir geluk. Sodra ons gewoond raak aan iets is ons nie meer gelukkig nie. Die vlak van plesier verdwyn na ’n ruk en ons word basies gedwing om verdere aankope te doen om net weer daardie plesier te smaak. ’n Bose kringloop dus. (Selfs in jou huwelik, as jy te gewoond raak aan mekaar of ‘die nuwigheid’?)
’n Slim professor het nou bewys dat ons dieselfde geluk ervaar wanneer ons op REIS gaan as wanneer ons iets nuuts koop. Waar die plesierige ervaring verdwyn nadat ons iets gekoop het, is dit nie so met reis nie. Die herinnering van die reis-ervaring voorsien ons permanent met ‘happy hormones”. ’n Nuwe motor, rok of gholfstel word baie gou net ’n gewone item, maar as ons unieke reise, geleenthede, selfs ekstreem sport aanpak of selfs nuwe vaardighede aanleer, is dit vir ons die ideale manier om gelukkig te wees. Elke nuwe herinnering word ’n bron van geluk wat jou bybly die res van jou lewe.
God het ons ’n wonderlike wêreld gegee om te ontdek. Hy gee ons boonop ’n huweliksmaat, gesin en vriende om saam met ons dit te ervaar. Ek as selferkende kerkmuis wil ’n permanente wêreldreisiger wees, maar het nie altyd geld nie. Hoe nou gemaak? Doen net iets. Moenie by die huis sit nie. Gaan kuier by vriende en familie op ver plekke. Hou piekniek. Besoek ander dorpe naby jou, stap ’n staproete, doen iets! Jy en jou huweliksmaat gaan soveel gelukkiger wees. Klim uit jou groef. Los die televisie en die winkels. Trek daardie tekkies aan. JUST DO IT!

   

Thursday, August 25, 2016

MEVROU DOEMINIE KIELIE DIE BONT HOND

Die swart hond het my eens gevolg, orals rond.Toe jaag ek hom weg met Nuzac en positiewe ontlont.
Toe ek my weer kom kry, sien ek al-die-kleure-bont, Want ’n Bont Hond het my gekry, net daar oppie grond.
Dis my poging tot ’n gedig. Ek hét daardie swart hond weggejaag, lank na hy vir my begin loer het: na my seun se breinskade 22 jaar gelede.
Soms was daar troppe swart honde, veral as die lewe rof is en dit mens boonop bankrot laat, mense jou in die rug steek en jou huweliksboot ’n paar stroomversnellings en Tsunamis vang.
Toe hel ek oor anderkant toe. Ek’s gelukkig regterbrein-kreatief gebore, wat ek ontdek toe die swart hond die pad vat. Ek begin kleurvol dink, my kinders kleurvol grootmaak, ek sien die lewe deur ’n reënboogbril. Skielik is niks onmoontlik nie. Ek veg die swart met ’n kleurkwas. Ek stel ’n Christen bordspel op, skryf kinderstories, skryf sommer novelles en draaiboeke, stuur dit na enige oorsese uitgewer of regisseur en wag in spanning dat mypositive thinking die ‘heelal’ gaan oortuig dat ek nou woes in blom is. Ek glo God in ’n hoek in, soos ’n prediker eendag sê, maar ai tóg.
So gebeur alles nie net in rose-kleure en geure nie. My bonte-mengelmoes-verwagtings en drome word nie met ’n gekleurde towerstaf geseën nie. Alles is vrek harde en ondankbare werk. God se tyd is nie myne nie. Ek sukkel met bemarking/verwerping/verlepping/selfbeeld-herlewing en swart-hond-aanvalle. Ek sukkel nog daagliks want my verbeelding (soos ’n hondsdolhond) ken geen perke nie.
Ek ken nou al my bont hond beter: my beperkings en swakpunte. Ek bid dat my kleurvolle kinders se nóg groter neon-drome vir hulle waar gaan word. Ek glo steeds maklik in my mengelmoes-brein se prentjies, vertrou maklik, hoop maklik, maar ek het vrede met my bont hond gemaak. Ek kielie hom so nou en dan en dink iets wonderliks kreatief uit, net omdat ek kan, dan skryf ek dit neer en hoop ... ai, die ewige volkleur hoop. Maar dit hou darem die swart hond weg.

Friday, August 19, 2016

NOG BLOGS VAN DIE WROEGENDE MEVROU DOEMINIE

MEVROUE DOEMINIE SPOEG LAWA!

Hemele behoed my, ek is so moedeloos met Christene wat die duiwel agter elke bos uitskop (nee, twee duiwels agter een bos).

Ek sien op facebook ’n video-uittreksel van ’n vulkaan op Hawai wat uitbars en die byskrif is “Smiling volcano”. As die helikopter oor die rokende gat van die vulkaan vlieg, lyk die gebrande area aan die binnekant soos ’n glimlaggende gesiggie. Ek glimlag want dis so oulik; die Here het die aarde darem wonderlik geskep en dan gee Hy ons nog ’n glimlag by iets wat so verwoestend kan wees.
Die kommentaar onderaan lees: “SJOE!” Of: “Wonderlik!” Of: “Mother Earth smiling!” En een antwoord daarop: “Of course! She finds herself able to dump her hot flash in the ocean!” En dan is daar die ewige doemprofete wat opmerk: “Of is dit die duiwel wat vir ons wink?” ’n Ander een sê: “Hell is calling!”
Kan ons Christene nie ten minste probeer om in ALLES God se grootheid te sien nie? Hoekom moet die duiwel soveel aansien en aandag kry? As ek byvoorbeeld ’n mooi Oosterse dans sien, dan sien ek die talent wat God die mens gegee het om ander mee te seën. Ek sien nie dat die dans vir ’n Oosterse God uitgewerk is nie. Is ek heeltemal stupiden naïef? As ek sien die skatryk Oprah (of ander bekendes) skenk ’n spul geld vir liefdadigheid, dan sien ek God se grootheid – dat hy enigeen se hart kan versag om ’n seën te wees. Die doemprofeet Christene sien haar as die anti-Chris wat ons oë wil verblind. Of die Illuminati wat probeer beheer kry.  
Regtig man, begin die wêreld, selfs die minder mooi of suspisieuse dade van ander deur die kleurvolle bril van God bekyk. Hy is in beheer. Hy is immers die almagtige, die skepper van als, die een wat die mooi en die goeie geskep het. Sien Sy skepsels en Sy wêreld ’n slag vir die mooi wat dit is. AS jy dit nie dadelik sien nie, soek die mooie daarbinne. En vinnig-vinnig gaan jy God in alles sien.
Video link van die Smiling Volcano: https://www.youtube.com/watch?v=e8PuMOsdwm0

MEVROU DOEMINIE EN DIE BUMPER STICKER CHRISTENE

Ou Gielie Galbraak hier binne my is weer op die oorlogspad: As jy nou 'n sticker op jou motor plak wat byvoorbeeld sê: ‘Die Here is my herder.’ Wat sê dit presies van JOU? O, beslis is jy 'n Christen.

Jy maak immers staat daarop dat God jou deur ’n bekende Bybelversie gaan beskerm en jy is nie skaam om te wys dat jy Jesus ken nie. Maar as jy so ’n statement maak, moet jy woord by daad voeg, of nie? Put your money where your mouth is?
’n Meneer-bumper-sticker-Christen jaag vanoggend woes met sy selfoon teen sy oor verby ’n spul motors wat in lyn wag by ’n stopstraat reg op my af wat van vooraf aankom, want hy is mos haastig, man. Hy gooi amper sy kar om en myne. Vyf minute later staan ek en wag dat ’n mevrou-bumper-sticker-Christen uit haar parkeerplek trek sodat ek kan inry. Geduldige karwag beduie vir haar om mooi uit te ry en keer my om verby te ry, want dis immers sy daaglikse werk. Sy ignoreer hom en jaag weg. Regtig, jy besit ’n duur motor en jy kan nie eens vir die karwag ’n rand of vyf gee nie? Hy probeer op ’n eerlike (EN ondankbare) manier geld verdien en sy gesin versorg. En glo my, ek weet, soos almal, uit ondervinding wat gebeur as daar nie ’n karwag is nie: Skelms vat jou motor of steel jou selfone, laptops, radio’s en wat als. Jesus gebruik immers ook die karwag om JOU te beskerm.
Ons moet mos Jesus se werk op aarde doen. As jy staatmaak op ‘Die Here is my Herder’se beskerming en versorging dan MOET jy dieselfde vir jou naaste doen. Dis al wat Jesus van jou verwag. God het immers lankal vir Abram die opdrag gegee: ‘Ek seën jou sodat jy ’n seën vir ander kan wees.’ Ek het niks teen bumper stickers nie. Maar as jy jou Christenskap adverteer, doen ’n slag die liefdeswerk wat ’n Christen moet doen. Dit geld vir ons almal – sticker of te not.


MEVROU DOMINIE DOEN MOOCHAS GRASSIAS! 

Lippe teen die klippe! Dis hoe baie Suid-Afrikaners voel oor hierdie verkiesing – party wil nie stem nie, party wil die land verander of verlaat, maar mens hoor so baie kla-stories.

Dit werk nie, dat is stukkend, dit is fataal, dat is onmoontlik, die is hopeloos. Daai is flippen nog erger!
Mense trek mekaar in hierdie gat van hopeloosheid in. As jy jouself toelaat om te begin praat oor alles wat in ons land verkeerd is en wat die regering verkeerd doen en watter Minister weer bedrog gepleeg het, dan het jy binnekort die hele dorp negatief. En ek hoor slegte goed, hoor. Ek ken mos baie mense in staatsdienskantore wat suffer om te oorleef tussen al die korrupsie, so ek weet dit is alles waar en gebeur meer as wat ons dink.
Dan lees ek die stukkie van Nataniël wat iemand op Facebook geplaas het. En ek WEET dat ek WEET dat mens positief moet praat. Dankie sê, heeldag vir alles wat jy sien en nie sien nie.
“Kry elke dag iets om voor dankie te sê, al is dit die gang – wat jou yskas toe vat. Of jou nek wat keer dat jou kop op jou bors hang. En as jy nou wraggies niks het om voor dankie te sê nie, koop vir jou ’n hond en doop hom DANKIE sodat jy ’n paar keer per dag dankie sê.” (aldus Nataniël)
Dwing jouself, breinspoel jouself. Jy moet iets kry om voor dankie te sê, elke dag. En jy gaan begin om ’n positiewe mens te word wat ’n positiewe verskil in ander se lewens kan maak. Besluit om elke dag thanksgiving te hou. En vinnig-vinnig is dit ’n gewoonte en steek jy ander mense aan. God is ons hoop in hopelose omstandighede. Hy kan meer doen as wat ons kan bid of dink. Gee jy net liefde en ’n positiewe gees – God sal dinge verander. 

MEVROU DOEMINIE EN DIE SUCKER PUNCH

Sucker Punch is wanneer ’n woeste hou jou uit die bloute tref. Dit gebeur orals met almal – en dis vrek seer.

’n Ou vriendin, ‘Santie’, vertel my hoe dit haar getref het, tussen die oë. Die een oomblik geniet sy nog (wat sy dink) ’n heerlike huwelik van 20-plus jare met haar beste vriend en sielsgenoot. Jare se sakke sout en suiker opgevreet, met die genade oorleef en gegroei.Superwoman gewees en kinders en man bygestaan.
Toe verskyn ’n Poplap uit die dorre verlede en teiken haar man, gee hom skielik onvoorwaardelike liefde en aandag en ALS. Man kan dit nie weerstaan nie. Neem sy eie middeljarige lewe in oënskou en besef skielik: Ek het nooit reg gekies nie, nooit my vrou liefgehad nie, nooit besef wat’s liefde nie. Tot hiertoe, vertel hy sy vrou. Trane, berading, baklei, angs, vrees, woede, praat, praat, praat, smeek die Here vir hulp.
Die Here gryp in. Hierdie huwelik oorleef gelukkig. Poplap teiken ander mans. Ja, vertel Santie, die huwelik het seker so ’n regskud nodig gehad. Mens waardeer mekaar se gevoelens meer, doen weer moeite, spandeer tyd en wys meer liefde vir mekaar.
Maar te midde van positiewe gedagtes, sit Santie onbewustelik/bewustelik met daardie ewig knaende monster diep in haar siel: ONSEKERHEID. Gaan dit weer gebeur? Wanneer? Wanneer is sy WEER nie meer goed genoeg nie? Was haar man nie reg nie? Is hierdie huwelik die moeite werd om te red? Is dit, is dit nie? Sy pluk elke dag daai blommetjie se kleurvolle blaartjies stukkend om antwoorde te kry: He loves me, he loves me not?

Wednesday, July 27, 2016

NOG TWEE WEEKLIKSE BLOGS SOOS GESKRYF VIR www.VOELGOED/BLOG VAN FINESSE: 

MEV DOEMINIE BLAF VIR DIE SWART HOND:

Die wat nie die swart hond ken nie, is besonder gelukkig. Hy bekruip jou stilletjies in die nag en as jy weer sien sit hy snoesig saam met jou in die bed, op jou skoot as jy TV kyk, op jou rug as jy in die dorp is. Daai hond van depressie wat nie luister vir voertsek nie.

Toe my seuntjie op 15 maande breinskade opdoen en byna leweloos gelaat is, het die ou swart brak by my kom waak. Ek’t hom eers nie raakgesien nie; ek was so moeg van elke oggend opstaan na ‘n nag waarin nie ek of hy geslaap het nie. Boonop is ek swanger met my tweede kind en die hormone mal. Ek was gefokus om elke oggend te begin met my seuntjie se strawwe oefen-en-fisioterapie-program, dat ek swart brak misgekyk het. Vir lank. Opstaan, oefen. 8 ure per dag. Min vordering.
Ek wou na so jaar of twee nie meer opstaan nie. Daai swart hond se groot lyf het my platgelê: elke dag se geoefen en roetine het my en my regterbrein lamgelê. Dae het emosieloos, energieloos en hopeloos voortgestap. Ek sê een aand vir my man ek is so moeg vir oefen. Hy sê los dit. Die Here verwag dit nie van my nie. ’n Groot las is van my gelig. Steeds volg swart hond my getrou met skuldgevoelens en gedagtes van mislukking. Slegte ma. Ek het begin pretgoed met die kinders doen. Meer gestap, meer plekke besoek – met moeite. Hond stap saam. Toe begin ek dink aan almal wat ek afgeskeep het en begin weekliks ’n geskenkie koop vir ou vriendinne en vat dit vir hulle. Hond is verbaas. Toe begin ek saans dink aan een positiewe ding van die volgende dag. Net een ding. En wanneer ek soggens opstaan het daardie ding my laat beweeg. Swart hond het toe weggeloop. Vandag nog doen ek dit. Soms sien ek hom nog daar buite die heining sit, maar dan soek ek net daai een positiewe ding vroegoggend en ek kan deur die dag kom. Vrede.

MEV. DOEMINIE EN DIE #WURM


‘Happy days’ is my foto-lêer waarin ek my en my man se foto’s bêre van toeka tot nou, van universiteit af toe ons soos jong, lieflike, energieke skoenlappers was. As jong getroudes het ons albei lekker werk gehad; besig, besig, vlieg nog hoër.
Ons eerste baba word geboorte. Ons beker loop oor! Slim en woelig. Die wêreld is ons speelplek. Ons is buitelewe mense en reis rond in Afrika. Terug tuis word ons seuntjie op 15 maande dodelik siek. Oombliklik verander jou sonskynlewe handomkeer. Die skoenlappervlerke verkrummel in die volgende fase in – ons is skielik elkeen in sy eie donker eiertjie. Ongemaklik, in ’n spasie ingedruk waarin ons nie kan beweeg of asemhaal nie. Pynlik. Dis hier waar God stil met ons kan werk en ons aandag het.   
Die sonskynseun wat ons geken het, is ‘dood’. ’n Klein skaduwee van hom kom terug uit die hospitaal – net sy glimlaggie is oor. Hy kan skaars sluk. Elke spier is pap. Die brein moet nuwe paaie vorm. Ma moet hom heeldag oefen. Pa vlug werk toe. Ons word wedergebore in hierdie tyd. Klein wurmpies kruip uit die donkerte uit, wriemel om te oorleef in ’n harde wêreld, maar al sien ons Hom nie, sorg die Here selfs vir die kleinste wurmpie.
Dae word weke, maande, jare vol trane, oefen, depressie, hoop, lag, wanhoop en bid. Sean ontwikkel so stadig, dis skaars sigbaar. Jy stoei met God, met jou man en met jou eie demone. Jy bid vir genesing, besoek gebedsgenesers, GLO dat God die onmoontlike KAN. Niks gebeur nie. Twee pragtige dogtertjies word gebore. Elke dag is ’n unieke uitdaging/oorlewing. Die wurmpie-gesin groei, kruip, word fris wurms, begin selfs spin. Selfs Sean groei; 22 jaar later vertel ons foto’s ’n storie van ’n pap wurmpie, nou ’n lieflike happy skoenlapper, al is hy net 3 jaar oud in ’n 23 jarige lyf. Sy susters is beautiful, kleurvolle skoenlappers. En sy ouers het iewers langs die pad ook weer hul vlerke gekry. ’n Gedaanteverwisseling. ’n Ingrypende verandering van vorm/struktuur/karakter. Ons waardeer elke dag wat God ons gee. Ons kan weer vlieg.







Tuesday, May 3, 2016

ARTICLE IN LOCAL GET IT MAGAZINE!



MEV. DOEMINIE EN DIE MOERASPADDAS!


 Min dinge kan die mevrou Doeminie se alterego, Gielie Galbraak, so opklits soos mense wat wragtig alles weet: daardie super-wesens wat arrive het terwyl ons ander ellendige Christene nog wriemel in strome vol van dampstank swanger soos een oorwerkte dominee eendag preek: “Ons is soos paddas wat kwaak uit die moeras van ellende vir God se genade doerbo...”
Ek kon my paddaboudjies nie gou genoeg by daardie kerk uitspring nie. Maar gelukkig is daardie ander Christene nie so laag soos ons wat in die paddaplaag-brigade vasgevang is nie. Nee, hulle weet wat is reg en verkeerd. Hulle het daardie boom-van-kennis-van-goed-en-kwaad se vrugte gepluk, ’n super-smoothie gemaak, gedrink en ’n super-Christen-ek-weet-nou-alles fase bereik.

Hulle glo hul is gebless met meer geestelike seeninge as moerasmense; hulle voldoen aan al die vereistes om uit daardie modder gelig te word na ’n fase van algehele kennis en dus, voorspoed. Hulle vertel graag vir die paddas hoekom húlle gebede nie verhoor word nie en hoe sonde en ongeloof hul dieper die modder insuig. Jy weet, daardie vloekwoordjie soms, daardie sigaret, glas wyn en daardie Oosterse Bonzaiplant op jou stoep! En behoede jou as jy ’n televisie besit, iets wat ’n Super-Christen lankal afgelê het, want hierdie aardse verleidings kan jou insluk. Hul glo die duiwel is in alles te vinde, van Oprah (die ‘anti-chris’) tot die Teletubbies; selfs in die Christen bordspel wat ek opgestel het om gesinne meer oor Jesus te leer. God het dit nie nodig om tot ’n bordspel verlaag te word nie, vertel een my: Hy’s te heilig. Een super-Christen verbied my Middeleeuse storieboek haar winkel: Wee Monk’s Tale, wat handel oor Christentieners wat Vikings en Druïdes moet uitoorlê terwyl hulle ’n kosbare altaar-Bybel beskerm. Die voorblad lyk kwansuis duiwels! Regtig? Moet ons Christene mekaar se unieke geloofspad en gawes afkraak terwyl ons almal spartel om te oorleef? Daai ouens is oorgewig brulpadda-boelies wat mede-Christene met verwaendheid dieper die moeras indruk. Kwaak liewer liefde as jy jou ou platbek MOET oopmaak! DALK as jy so moeraspadda liefde gee (soen!) verander hy in die prins wat hy is!